Als je zoals de Tekstschrijver zeventig bent geworden dan ben je volledig bevoegd om vast te stellen dat je deze tijd niet altijd begrijpt. Zonder dat de toehoorders meewarig hun hoofd schudden of, erger nog, dat universele gebaar naar hun voorhoofd maken.

De verjaardag van de Tekstschrijver viel op de dag dat hij gewend is naar fitness te gaan. Hij houdt van de vastigheid van routine. Er kwam deze morgen een mevrouw voetje voor voetje en zwaar leunend op twee krukken de sportzaal binnen gestrompeld. Aangemoedigd door de begeleider die haar als een Oranjefan toejuichte dat het goed ging. Later zou ze omstandig vertellen dat ze geopereerd was aan haar knie, dat er schroeven en plaatwerk in gemonteerd was, dat ze acht weken niet had mogen staan en gisteren voor het eerst mocht lopen. En nu voorzichtig moest leren lopen. Op de fiets.

Tot haar gevolg bleek ook een man in zo’n stoer Scandinavisch jack te behoren. Hij stond erbij alsof het zaterdag was en hij voor de zevende winkel met nadrukkelijk geëtaleerd geduld moest wachten. Hij keek en zweeg. Ging met de begeleider mee naar achteren en kwam al snel weer terug. Hij vroeg: ‘Hoe laat moeten we maandag in het ziekenhuis zijn?’
‘’s Ochtends toch? Jij hebt de afspraak gemaakt.’

Vriendelijker kijken
Even later vervoegde hij zich weer bij zijn fietsende geliefde. Hij zweeg en keek en zag een vrouw die het niet makkelijk had. Als een toeschouwer bij een hondengevecht die nog niet heeft geaccepteerd dat hij geld heeft gezet op de verliezer. Hij rommelde in zijn binnenzak en haalde een fototoestel tevoorschijn. Vanuit drie hoeken vereeuwigde hij de therapie. ‘Kunt u er wat dichterbij gaan staan en even opkijken?’ vroeg hij toen de begeleider op het display kwam controleren.

Toen zij ten slotte moeizaam van de fiets stapte, zei de man: ‘Kan je ook wat vriendelijker kijken?’
Het leverde een mooi, dramatisch plaatje op toen ze een kruk liet vallen en die met moeite kon oppakken.
Ze zag me kijken.
Ze legde vergoelijkend uit: ‘Hij heeft alles gefotografeerd. Voor Facebook. Behalve de operatie. Dat mocht niet van de dokter. Daar is hij nog steeds chagrijnig van.’

Dit vraagt natuurlijk om een bezonken, licht moraliserend vermaan van de Tekstschrijver. Over vroeger toen je tenminste nog in stilte kon lijden en je de privacy had om je lot luidkeels te vervloeken. Over de kortzichtigheid dat men zich niet meer afvraagt of wij wel geconfronteerd willen worden met alle details van het particuliere leven van de medemens. Veel opmerkelijker is de bevestiging van wat de Tekstschrijver allang wist en uitgerekend op zijn zeventigste verjaardag: liefde kan groteske vormen aannemen.

LEUK ALS U REAGEERT